SKŁAD

- Steve Coleman - saksofon altowy
- Jen Shyu - wokal
- Jonathan Finlayson - trąbka
- Tim Albright - puzon
- Thomas Morgan - bas
- Marcus Gilmore - perkusja

STEVE COLEMAN

Utwory Steve'a Colemana są jak filozoficzne i duchowe przypowieści wywiedzione z tradycji afrykańskich, karaibskich i amerykańskich. To historie otwarte na interpretacje, pełne tajemnic. Słuchanie Colemana to jak próba odczytania hieroglifów we wnętrzu egipskiej piramidy ze świeczką w dłoni. Jest jednocześnie wyzwaniem intelektualnym i mistycznym doświadczeniem. Trudno zwyczajnie podsumować tę muzykę, po prostu napisać recenzję. Tych dźwięków trzeba doświadczyć. Wzrok Colemana sięga dużo dalej, niż nasz. [Norman Weinstein, "All About Jazz"].

Steve Coleman (urodzony 1956) - saksofonista, kompozytor, wizjoner współczesnej muzyki. Jego twórczość i idee miały silny wpływ na współczesne oblicze jazzu. Współpracował z Cassandrą Wilson i grupą M-Base (skupiającą czarnych muzyków, starających się zintegrować wszystkie formy murzyńskiej muzyki w jeden nowy trend). Ciekawym zabiegiem w muzyce Colemana oraz jego formacji Five Elements było pominięcie mainstreamowej stylistyki spod znaku Johna Coltrane’a oraz Michaela Breckera i zastąpienie jej nieszablonowym, elektrycznym funky z domieszką melodyki Theleniousa Monka i harmolodycznego jazzu Ornette'a Colemana. Takie podejście do muzycznej struktury jest niezwykle ciekawym zjawiskiem we współczesnym jazzie i przyczynia się do ożywienia murzyńskiej sceny muzycznej lat 90. [Dionizy Piątkowski, Encyklopedia muzyki popularnej - Jazz]

Zespół Steve Coleman and Five Elements działa już od 28 lat i jest najważniejszą formacją saksofonisty. Coleman występował i nagrywał z takimi muzykami, jak Sam Rivers, Cecil Taylor, czy Dave Holland. W latach dziewięćdziesiątych Coleman poświęcił się konceptualnym eksperymentom z rytmiką. Komponował utwory, w których poszczególni muzycy grali w różnym metrum tworząc niesymetryczne układy rytmiczne. Muzyka, choć oparta na wyraźnym groovie miała luźną strukturę melodyczną i harmoniczną. Za najwyższe osiągnięcie tego okresu uważa się album The Tao of Mad Phat.

Coleman odrzuca popularną kategoryzację muzyki, w szczególności nie używa pojęcia: jazz. Będąc zwolennikiem bardziej organicznego podejścia do muzyki preferuje określenie: spontaniczna kompozycja. Fizyka, metafizyka, matematyka, język, muzyka, taniec, astronomia - to wszystko postrzega Coleman jako składowe holistycznego ciała, z którym pracuje. Przeróżne formy muzyczne, jakie prezentuje intuicyjnie i logicznie wypływają z ludzkiej percepcji.

Jedna z najważniejszych metod twórczych Colemana wywodzi się ze Świętej Geometrii (zbioru reguł matematycznych i geometrycznych opisujących harmonię i proporcje w przyrodzie). Jego kompozycje oparte są często na równaniach takich jak np. boska proporcja, wykorzystywanych w czasach starożytnych przez architektów (np. Akropolu). Centralne w teorii Colemana jest pojęcie zmiany (w rozumieniu fizycznym, metafizycznym oraz psychicznym). Zmiana pomiędzy dwiema muzycznymi figurami jest procesem, w którym realizuje się idea Spontanicznej Kompozycji. „It is the movement that is important” (kluczowy jest ruch). Jego idee nie są nowe w muzyce - podobne teorie głosili tacy muzycy jak Johann Sebastian Bach, Béla Bartók and John Coltrane.

Steve Coleman o swej najnowszej płycie Weavings and Circles mówi: muzyka na tej płycie jest częścią Rytuału Ruchu (Ritual of Motion), w którym uczestniczymy od jakiegoś czasu. Symbolika tej płyty nawiązuje zarówno do muzyki z przeplatanymi rytmami i cyklicznymi strukturami, jak również filozofii Koła Życia (The Cycle of Life). To obustronna wymiana pomiędzy yin i yang, siłami męskimi i żeńskimi, wiązanie i rozwiązywanie.

Yin i Yang pojawiają się w tym opisie nieprzypadkowo, bowiem od kilku lat stałym "elementem" zespołu jest awangardowa wokalistka Jen Shyu, której rodzice wyemigrowali z Tajwanu. Prawdopodobnie dzięki niej Five Elements otworzyli się na wpływy tradycyjnej muzyki azjatyckiej. Na płycie Weavings and Circles Coleman odchodzi jeszcze dalej od pierwotnych założeń M-Base, czerpiąc także z „białej” muzyki europejskiej. Pięć Elementów gra więc dźwięki inspirowane kulturą pięciu kontynentów.

WYBRANA DYSKOGRAFIA

2006 Weaving Symbolics (2 x CD + DVD) / 2004 Elements of One (DVD) / 2003 Lucidarium / 2002 On The Rising Of The 64 Paths / 2002 Alternate Dimension Series I (do pobrania za darmo na M-Base.org) / 2001 Resistance Is Futile (Double CD) / 1999 The Ascension To Light / 1998 The Sonic Language of Myth / 1997 The Opening of The Way / 1997 Genesis / 1996 The Sign and The Seal/ 1995 Curves of Life / 1995 The Way of the Cipher / 1995 Myths, Modes and Means / 1994 Def Trance Beat / 1994 A Tale of 3 Cities / 1993 The Tao of Mad Phat (fringe zones) / 1992 Drop Kick / 1991 Rhythm In Mind / 1990 Black Science / 1990 Rhythm People / 1987 Sine Die / 1986 World Expansion / 1986 On the Edge of Tomorrow / 1985 Motherland Pulse.

POZOSTALI MUZYCY

Jen Shyu - kompozytorka, tancerka, wokalistka, multiinstrumentalistka. Występowała solo na fortepianie w wieku lat trzynastu w finałowym Piano Concerto No. 1 Czajkowskiego z Peoria Symphony Orchestra. Studiowała operę na Stanford University, Oxford University, Mozarteum w Salzburgu i w Lake Placid Institute w Nowym Jorku. Debiutowała albumem For Now. Od 2001 eksploruje tradycyjną muzykę Tajwan. Dwukrotnie odwiedzała Kubę, by studiować taniec i muzykę afro-kubańską i poznać dzieje chińskiej diaspory. Ostatnio skomponowała muzykę i występowała z performerką Soomi Kim w sztuce Lee/gendary inspirowanej życiem Bruce'a Lee. Współpracowała z poetą Sekou Sundiata (51-st Dream State), obecnie pracuje nad interdyscyplinarnym projektem kompozycyjnym Jade Tongue.

Jonathan Finlayson - trębacz i kompozytor chwalony przez krytyków The New York Times, Jazz Times i Down Beat. Występował z takimi artystami jak: Ravi Coltrane, Ralph Alessi, Steven Bernstein, Vijay Iyer czy Abbey Lincoln. Weteran w zespole, przystąpił do Pięciu Elementów w wieku lat osiemnastu i brał udział w nagrywaniu ostatnich pięciu albumów. Połączony z liderem nicią telepatycznego porozumienia - gra z Colemanem jakby byli połączeni symbiozą.

Tim Albright - puzonista. Występuje m.in. z Argento New Music Project, Paragon Ragtime Orchestra czy Riverside Symphony oraz w wielu teatrach na Broadwayu. Występował także z International Contemporary Ensemble oraz z orkiestrą Marii Schneider.

Thomas Morgan - kształcony na wiolonczeli "przesiadł się" w wieku lat 14 na kontrabas. Ukończył Manhattan School of Music w Nowym Jorku. Występował m.in. z Davidem Binney i Joey Baronem.

Marcus Gilmore - absolwent Manhattan School of Music i LaGuardia High School of Music and Performing Arts w Nowym Jorku. Stypendysta Berklee School of Music, uczęszczał na warsztaty w Brubeck Institute Summer Jazz Colony i Vail Jazz Festival Workshop w Colorado, gdzie otrzymał stypendium im. Elli Fitzgerald. Był członkiem All-Star High School Jazz Band na 45-tą rocznicę Monterey Jazz Festival. Występował z Clark Terry's Young Titans of Jazz, kwartetem Ravi’ego Coltrane’a, kwartetem Vijaya Iyera oraz w prestiżowej Lincoln Center Jazz Orchestra.

[źródła: materiały prasowe]