Ravi Coltrane – saksofon sopranowy i tenorowy
Luis Predomo – fortepian
Drew Gress – kontrabas
E.J. Strickland - perkusja

Ravi Coltrane Quartet, który mieszkańcy Śląska mieli okazję już słyszeć w 2007 roku, to zgrany skład, od lat docierający się w czasie wspólnego grania. Sam Coltrane mówił o tym zespole w wywiadzie dla Radia Kraków: „Kilka lat temu zrozumiałem, jak wielką wartość stanowi zgrany zespół. Rozumiałem to w pewnym sensie jako sideman. Ale dopiero jako lider zacząłem doceniać fakt, że pracuję codziennie nad muzyką z tymi samymi ludźmi. Skupiłem się na stworzeniu zespołu, zespołowego brzmienia – to prowadzi cię na wyższy poziom. Gdy grasz co wieczór z innymi muzykami, to tak, jakbyś za każdym razem zaczynał od nowa. A jeśli grasz z tymi samymi ludźmi, masz tę pewność – ty wiesz, co inni zagrają, a inni wiedzą, co ty zamierzasz zagrać – a to dobra podbudowa. Muzyka może rozwijać się wtedy o wiele lepiej niż wtedy, gdy muzycy ciągle się zmieniają.”

Ravi Coltrane to syn dwóch wielkich indywidualności. Jego ojcem był legendarny i najwybitniejszy innowator jazzu John Coltrane, matką natomiast Alice Coltrane, równie legendarna wokalistka. Naukę gry na saksofonie sopranowym rozpoczął już w szkole średniej, jednak entuzjazm do nauki minął mu w chwili tragicznej śmierci brata Johna Jr. Do muzyki i nauki wrócił dopiero w połowie lat osiemdziesiątych, podejmując studia w Californian Arts Institute.

Ravi Coltrane karierę zaczynał od grania z zespołem matki. Później, od 1991 roku miał okazję współpracować z zespołem Elvina Jonesa, perkusisty kwartetu Johna Coltrane'a. Współpracował także z Geri Allenem, Kenny'm Barronem, Steve'em Colemanem czy Wallace'em Roney'em. Wraz z Antoinem Roney'em założył zespół Grand Central, który był początkiem indywidualnej kariery. W 1998 roku wydał swój pierwszy w pełni autorski album (Ravi Coltrane), a swoją klasę brawurowo potwierdził kolejną płytą From The Round Box. Zarówno autorskie albumy Ravi'ego Coltrane'a, jak i inne nagrania, w których brał udział, zawsze spotykały się z szerokim zainteresowaniem zarówno publiczności, jak i krytyków.